İlk insan Salih


'Bir Neandartalin Anıları'
Her şey ağaçların falan tepesinde başladı. O gün yine ağacın birinin üstünde uyandık. Yan ağaçtakilere bakındım, en büyük ağaçta ben vardım. Kocaman dalı kaptım diye artistlik yaparken küt dedim düştüm aşağı. ‘Vay’ dedim içimden ‘mal salih, dört elin bi kuyruğun var lan, yuh sana’
Yerde öyle malak gibi yatıyordum.  Yattığım yerden yukarı bağırdım. ‘Çıkmıyorum lan! Çıkmıyorum bu sefer, aşağıda kalıcam.’ Ayı gibi güldüler. Sinirlendim. ‘Ne var lan ibneler, aşağısı daha güzel hem, sizin uzanıp da alamadığınız elmalar armutlar hep burda naber?’
Bi kaç gün meyve sebze bişeyler yedim yerden, o ibneler de bütün gün benle dalga geçtiler. Maymun herifler! Ne var lan nolucak yaşarım aşağı tarafta, oh ya hem de ne! Tırmanmak yok, kasmak yok, götüme çöpler bata bata uyamak yok. Çimlerde yatarım güzel güzel oooh!
O gün düştüğüm ağacın önüne uzandım. Elma armut kısmetimize ne düştüyse yerim dedim ama, e yere düşen meyveler hep çürük çarık, adam gibi bişeyin düştüğü yok, çerçöple de karın doymuyo. Bi de geçen gün gördüğümüz bıyıklı pençe var. O buralardaysa sıçırtır yalnız. Tam ben bunları düşünüp kaşındığım sırada, minik fare gibi, hayvan gibi, bişey geçti önümden. ‘o neydi lan’ dedim, bi baktım hayvanın teki. Kimdir nedir hangi familyadandır tanıyamadım. E yıllar ağacın tepesinde tabi, bi aşağı inen olmadı ki bilelim şu mahlûkatı. Ben bunu merak ettim düştüm peşine. Ben gidiyorum o gidiyo, bi de hızlı ki pezevenk, pıt pıt zıplıyo. Küçük ama etli butlu, toparlak.  Ben kovalıyorum o kaçıyo, o maymun suratlı seyfi de ağaçların tepelerinden beni izliyo. Dikkat çektim tabi. Ben bir gaza geldim, kovalıyorum hayvanı. Yaa seyfi bey nasılmış ordan izlemek, ben kovalıyorum o kaçıyo işte, siz anca tırsıp ağaçlara çıkarsınız. Aslanlar gibi yerdeyim ulan, geliyosa da gelsin o bıyıklı pençe!! Buraların sahibi benim ulan! Tam ben gösterimi yaparken bir anda bir sessizlik oldu tepelerden ses kesildi. Havaya bi gariplik bi gerginlik geldi. O saniye kaçan hayvanı gördüm. Atladım üstüne, bi sefer de tuttum bacağını, tutmamla soktum ağzıma, ısırdım kopardım! Ağzım yüzüm kan ama nasıl! Bir gurur bir gurur! Tadı da güzelmiş he!  Kaldırdım hayvanı böyle suratlarına suratlarına sallıyorum!! Gördünüz mü lan en büyüğü!! Ne haber lan Seyfi, hala o kurtlu kirazları ye dur daha! Hehey bea, mis gibi hayvan!! Hahaha!!!! Kimmiş buraların sahibi? Kimmiş hee, söyleyin kimmiş? Kimse cevap veremedi bana. Seyfi abinin kılı kımıldamıyodu.. Roaöoarrr..grrr..rrr… bu Seyfi abinin sesi değildi. Baktım. Seyfi abinin suratı bembeyazdı.  grrr..rrr…  yavaşça arkama döndüm… Hananskim PENÇELİ!! PENÇELİ LAAAĞN! Tam karşımdaydı, bana bakıyordu. Bense elimde bacağından ısırdığım hayvanla donakalmıştım. Çenemden kanlar damlıyordu ve hayvanla gözgözeydik. Elimdeki bile çırpınmayı bırakmış, kaskatı olmuştu.  Zaman durmuştu. Aklıma ilk gelen şeyi yaptım ve hayvanı ona atıp koşmaya başladım. Sanırım kafasına geldi, bilmiyorum. Baya bi koşmuşum. Bizim ormandan da baya bi uzaklaşmışım.
İşte yuvadan, vatandan, toprağımdan böyle ayrıldım ben. Ayırdın beni ibne Seyfi! Neyse ben nefes nefes koşuyorum tabi, ilerde bi ufak mağara gördüm, girdim içerde bekledim biraz. Ya takip ettiyse, ya peşimdeyse, ulan dedim ‘sıcacık ağacımı dalımı bırakıp nerelere geldik mına koyim.’ Seyfiyi falan sallamaz, paşa paşa yaşardım, zaten karşı daldaki zehranın da bende gözü vardı, ailemi yuvamı kurmuştum şimdiye.  Hem korkuyor hem sinirleniyordum. Yerden taşın birini aldım yere vura vura hıncımı taştan çıkarıyordum. Sinirlerim boşalmıştı, dövüne dövüne sızlanıyordum. Tam o anda mağaranın karanlığından birşey belirdi. ‘Hıaaa’ diye korkuyla taşı kafasına atmışım. Ah dedi, yanına bi gittim aynı benim gibi kuyruklu.
‘Abi’ dedim ‘kusura bakma, öyle karanlıktan çıkınca, seni o aç bıyıklı kedi sandım.’
 ‘napıyon lan, taşla kafamı yardın pezevenk’ dedi
‘ne bilim abi heyecanla oldu’ dedim.
‘Sıçtın ağzıma’ dedi, ‘kusura bakma’ dedim.
Kafasını yaran taşı eline aldı mağaradan çıktı. Taşı ilerdeki ağaca attı, sonra yerden bi tane daha aldı, onu da attı. ‘Abi napıyon onla’ dedim ‘Bunlarla talim yapıcaz sonra ufak hayvanlara atıp yakalıycaz. Bişey eksik diyodum sonunda buldum. Taş! Bununla avlanıcaz! Artık elma armut yemiycez. Ben de senin gibi ağaçtan düştüm diyebiliriz sonra bende kaçıp buraya saklandım. Ayrı yerlerden ayrı zamanlardan geldik ama kaderimiz aynı salih’
Hasiktir adımı nerden biliyordu. Onunla ilgili gerçekleri çok sonra öğrenecektim ama şimdiden tırsmıştım.
‘Abi sen kimsin? Nolur söyle şimdi taşı kafana atıp kaçıcam’ dedim
‘Adım Ekrem, çok fazla soru sorma sadece dediklerimi dinle bundan sonra’ ‘işimi zorlaştırmadan yakınlarımda dolanırsan senin de hayatın kurtulur’
Ekrem abi haklıydı, her yer taşlarla doluydu. Her şey gözümün önündeydi işte. O ne yapılacağını biliyordu belki çok uzaklardan gelmişti ama her şeye hakimdi. O ne derse yapacaktım ve türümün yanından ayrılma hikayem işte böyle başlamıştı. Bu maceralı yolda hem can dostumu hem de öğretmenimi bulmuştum. Kimbilir beni neler bekliyordu. Daha ateşi bulup, silahları icat edecektik, ne mamutlar yiyecek, kabilenin kızını isteyecektik.  Bütün bunlardan habersizdim daha, ama hazırdım. Uykuya dalmadan önce ‘İyki düşmüşüm o ağaçtan’ dedim kendi kendime ‘iyki düşmüşsün salih!’...


Daha mı? http://sorbeniustana.blogspot.com/

Yorumlar (2)

Veli Durmuş

21 Aralık 2011 02:26

"Yanlışınız var" yazısından yönlendirildim. Mutluyum:)

Ceylan Eren

25 Aralık 2011 21:26

ben daha bile mutluyum, öyleyse sizi son durağa davet ediyorum. http://sorbeniustana.blogspot.com/
sevgiler :)

Yorum Gönder

Uyarı: Yazacağınız mesaj konu ile alakalı değilse lütfen e-posta gönderiniz.Sitemizde yer alan okur yorumları, yorumları yazanların kendilerinin görüşleridir, okur yorumlarından www.ozgurklavye.com sorumlu tutulamaz.Blogda bulunan herhangi bir içerik, yorum ile alakalı şikayetiniz varsa, kaldırılmasını istediğiniz yorum veya yorumlar ya da herhangi bir başka içerik varsa lütfen bize e-posta aracılığı ile ulaşın.

Yorumlar incelenip onaylandıktan sonra sitede yayınlanır.
Eğer yorum yazmak için hesabınız yoksa Anonim veya Adı/URL seçeneklerini kullanın.